Leesopdracht Karel ende Elegast

Niet voor roem of glorie

Elegast was een alleraardigst man; welopgevoed, welgemanierd en welbespraakt. Hij werkte als CEO van een goedlopend bedrijf en verdiende daarmee bakken met geld. Nu zult u denken; deze welopgevoede, welgemanierde en welbespraakte Elegast heeft zijn zaakjes goed voor elkaar. Welnu, dat was inderdaad zo. Maar helaas kwam er op een dag een duistere waas over zijn leven.

Op een zonnige donderdag in mei werd onze Elegast, door een aantal nare roddels waar we voor de lieve vrede maar even niet op in zullen gaan, op staande voet ontslagen. Zijn naam was voor altijd besmet en hij kon, hoe hard hij het ook probeerde, nergens anders werk vinden.

Naar verloop van tijd raakte zijn geld op. Hij moest hij zijn bezittingen één voor één verkopen en voordat hij het wist, stond hij met lege handen op straat. Allerlei eerlijke manieren heeft Elegast geprobeerd om aan geld te komen, maar helaas tevergeefs. Uiteindelijk zag hij zich noodgedwongen zichzelf te onderhouden door te gaan stelen.

Hij gebruikte onder andere, het tegenwoordig steeds vaker voorkomende, catfishing. Hierbij begon onze Elegast een internetrelatie en nadat hij het vertrouwen had gewonnen met behulp van wat complimenten en gladde praatjes, maakte hij zijn slachtoffers op sluwe manier geld afhandig. Een andere manier waar hij zijn brood mee verdiende, was de volgende: hij stuurde e-mails naar mensen waarin hij zich voordeed als hun bank. Hij deed alsof het een standaard procedure was en vroeg hen om al hun bankgegevens. Hiermee kon Elegast, de sluwe vos, vervolgens hun gehele rekening leegplukken!

Maar nu moet u niet denken dat Elegast een slecht persoon is. Het zit namelijk zo: in de tijd dat hij zijn bezittingen verloor en op straat kwam te staan, kwam Elegast in contact met verscheidene mensen. Hij leerde van hen veel dingen over hoe het er in de maatschappij aan toe ging. Het was allemaal niet zo rooskleurig als hij het had gezien vanuit door zijn rijkeluisbril. De armere bevolking werd ongelofelijk veel onrecht aangedaan. Om deze reden heeft hij dan ook nooit een cent van iemand gestolen die het niet missen kon. Alleen de rijke en slechte mensen werden door Elegast gekweld. Zijn buit hield hij dan ook niet voor zichzelf, hij deelde het met zijn lotgenoten.

Bedankt dat u mee wilde kijken in het leven van onze Elegast. Ik hoop dat wij hier allen een les uit mogen leren, en zo niet, dan weet u nu twee nieuwe manieren om uw inkomen te genereren.

Leesopdracht 8, Verwerkingsopdracht bij Woesten

Geneeskunde in de Eerste Wereldoorlog

De Eerste Wereldoorlog was een loopgravenoorlog. Bij deze manier van oorlog voeren hebben de soldaten van beide partijen zich tegenover elkaar ingegraven in diepe greppels. Beide zijn zowel aanvaller als verdediger. Steeds werden er maar kleine stukken land ingenomen en weer prijsgegeven. Tijdens de oorlog zijn er een extreem veel soldaten gedood en verminkt in deze loopgraven.

Omstandigheden

Zoals je je wel kunt voorstellen, waren de omstandigheden in de loopgraven bar slecht. Het krioelde er van het ongedierte, er was geen goede beschutting tegen weersomstandigheden en de herrie en stank waren ondraaglijk. Door deze slechte omstandigheden waren er ook veel ziektes onder de soldaten. Behalve de in overzorgde situaties bekende ziektes, zoals tuberculose, cholera en schurft, waren er in de loopgraven ook nog andere onbekendere ziekten.

Verwondingen

Soldaten in een loopgraaf

Maar wat nog het meest gevreesd werd waren de kogels, gifgas en granaten. Met name de granaten gevuld met shrapnel: dit vloog net als de granaatsplinters na ontploffing over het slagveld en mismaakte alles en iedereen dat het tegenkwam. Als de soldaten die waren geraakt het al overleefden, waren zij voor altijd gruwelijk verminkt. Bij degenen die het niet overleefden, liet de dood vaak lang op zich wachten. De verwondingen waren massaal. Van de meer dan zes miljoen geüniformeerde Britse soldaten, bijvoorbeeld, raakte vierenveertig procent gewond en overleed twaalf procent. Dit is bij elkaar bijna drieënhalf miljoen Britse soldaten.

Hulpverlening

Door het grote aantal gewonden en ziektes moesten er in zeer korte tijd heel veel artsen en verpleegkundigen opgeleid worden om hulp te verlenen aan het front. Hierdoor waren veel hulpverleners eigenlijk niet kundig genoeg: veel artsen kregen te maken met zaken die ze nog nooit behandeld of zelfs nog nooit van gehoord hadden.

Toch werd tijdens de Eerste Wereldoorlog de medische zorg sterk uitgebreid. Dit moest ook wel, want door het grote aantal gewonden en relatief kleine aantal artsen was het genoodzaakt om snellere genezingstechnieken te ontwikkelen. Er werd dan ook heel veel geexperimenteerd. Helaas hadden deze experimenten niet altijd een gunstige uitkomst. Veel soldaten die plastische chirurgie ondergingen tijdens de oorlog kwamen er niet veel beter uit dan ze erin gingen. Ook werden botten vaak verkeerd gezet, waardoor ze opnieuw moesten worden gebroken.

De Eerste Wereldoorlog was verschrikkelijk. Een ongelofelijk groot doden- en gewondenaantal. Er ontstonden ernstige ziektes en soldaten raakten vreselijk mismaakt. Toch werd de geneeskunde sterk uitgebreid, vooral door zelfbedachte experimenten van artsen. Is oorlog goed voor de geneeskunde?